சும்மா தான்- மா. அன்பரசு

சும்மா தான்- மா. அன்பரசு

அன்று காலை வழக்கம்போல எழுந்தேன். சட்டையை இஸ்திரி செய்துவிட்டு, பல் துலக்கி முடித்ததும் என் மனைவி டீ கொண்டு வந்தாள். டீக்கோப்பையை மேசையில் வைத்தவள், திடீரென்று என் கையைப் பிடித்தாள்.

“வாழ்த்துக்கள்!”

நான் குழம்பிப் போனேன்.

“எதுக்கு?”

“சும்மாதான்.”

அவ்வளவுதான்.

இருவரும் அருகருகே அமர்ந்து டீ குடித்தோம். ஆனால் அவள் சொன்ன அந்த ஒரு வார்த்தை மட்டும் என் மனதில் ஆணி போல இறங்கியிருந்தது.

சும்மாதான்.

எங்களுக்குத் திருமணமாகி பதினொரு ஆண்டுகள் ஆகிவிட்டன. இந்தப் பதினொரு ஆண்டுகளில் அவள் ஒருநாளும் என் கையைப் பிடித்து இப்படித் திடீரென்று வாழ்த்தியதில்லை.

குளித்துவிட்டு வழக்கம்போல அலுவலகத்திற்குப் புறப்பட்டேன். நான் ஆசிரியர். முதல் வகுப்பிலேயே ஒரு மாணவன் செயல்முறை நோட்டை வீட்டில் வைத்துவிட்டு வந்திருந்தான்.

“நோட்டு எங்கே?”

“வீட்டிலேயே விட்டுட்டேன் சார்.”

“ஏன்?”

“மறந்துட்டேன் சார்.”

“சாப்பிட மறந்தியா?”

வகுப்பில் சிரிப்பு எழுந்தது.

அவன் தலைகுனிந்தான்.

நானும் சிரித்துவிட்டு பாடத்தைத் தொடர்ந்தேன்.

ஆனால் அந்தச் சிறுவன் சொன்ன “மறந்துட்டேன்” என்ற வார்த்தை, என் மனைவியின் “சும்மாதான்” என்பதை இன்னும் ஆழமாக நினைவூட்டியது.

மதிய உணவு நேரத்தில் அவளுக்கு அழைத்தேன்.

“காலையில எதுக்கு வாழ்த்து சொன்ன?”

“சும்மாதான்.”

“எதுவும் இல்லையா?”

“ஒன்னும் இல்ல (அழுத்திச் சொன்னாள்). நீங்க சாப்பிட்டீங்களா?”

பேச்சை மாற்றிவிட்டாள்.

மாலை வீட்டிற்கு வந்தபோதும் அந்தக் கேள்வி என்னை விடவில்லை.

அவள் வழக்கம்போல டீ போட்டாள்.

நாங்கள் வழக்கம்போல குடித்தோம்.

“காலையில வாழ்த்து சொன்னது எதுக்குன்னு இன்னும் சொல்லலையே?”

அவள் என்னைப் பார்க்காமல்,

“ம்... ஹூம்... ஒன்னும் இல்ல. விடுங்க.”

என்றாள்.

அந்த “விடுங்க” மட்டும் என்னை விடவில்லை.

இரவு சாப்பாடு முடிந்ததும் புத்தகத்தைத் திறந்தேன். எழுத்துகள் கண்களுக்குள் சென்றன; மனதுக்குள் செல்லவில்லை. புத்தகத்தை மூடிவிட்டு அவளைப் பார்த்தேன்.

“இப்பவாவது சொல்லு. எதுக்கு வாழ்த்து சொன்ன?”

“ஒன்னும் இல்லைன்னு சொல்றேன்ல.”

“அப்படின்னா ஏன் என் கையைப் பிடிச்சு வாழ்த்து சொன்ன?”

“விடுங்க.”

“இல்ல. சொல்லியே ஆகணும்.”

அவள் அமைதியாக இருந்தாள்.

நானும் விடவில்லை.

“இத்தனை முறை கேட்கிறேன். சொல்ல மாட்டியா?”

அவள் திடீரென்று என்னைப் பார்த்தாள்.

கண்களில் நீர் வழிந்தது.

“எதுக்கு இப்ப அழுவுற? ஏதாவது பிரச்சனையா?”

சிறிது நேரம் அமைதியாக இருந்தவள், மெதுவாகச் சொன்னாள்:

“பிரச்சனைதான்... இன்னைக்கு நம்ம கல்யாண நாள்.”

என் உள்ளே ஏதோ ஒன்று உடைந்தது.

அவள் அழுதுகொண்டே சொன்னாள்:

“ஒரு வாழ்த்து கூட நீ சொல்லல...”

அறை முழுவதும் அமைதியாகிவிட்டது.

அப்போதுதான் எனக்கு நினைவுக்கு வந்தது.

இந்தப் பதினொரு ஆண்டுகளில் ஒருமுறைகூட அவள் என்னை விட முன்னதாக வாழ்த்துச் சொன்னதில்லை. பத்து ஆண்டுகளாக, பெரும்பாலும் இரவு பன்னிரண்டு மணிக்கே அவளுக்கு நான் முதலில் வாழ்த்து சொல்லியிருக்கிறேன். சில ஆண்டுகளில் அது தவறியிருந்தால், காலையில் எழுந்தவுடன் சொல்லிவிடுவேன்.

அது எங்கள் இருவருக்கும் சொல்லப்படாத ஒரு பழக்கம்.

இந்த ஆண்டு மட்டும் -

அலுவலக வேலைகள், ஓட்டம், மன உளைச்சல்...

எதுவோ ஒன்று என் நினைவிலிருந்து அந்த நாளை அழித்துவிட்டது. ஆனால் அவளுடைய நினைவிலிருந்து நான் அழியவில்லை.

காலையில் என் கையைப் பிடித்தபோது அவள் ஏன் “வாழ்த்துக்கள்” என்றாள் என்பது இப்போது புரிந்தது.

அவள் என்னைச் சோதிக்கவில்லை.

நான் மறந்ததை நினைவூட்டினாள்.

“மன்னிச்சிடு...” என்றேன்.

அவள் அழுகையை நிறுத்தவில்லை.

“மன்னிச்சிடு...”

மீண்டும் சொன்னேன்.

அவள் அமைதியாக இருந்தாள்.

அவளுடைய இரு கைகளையும் பிடித்துக்கொண்டேன்.

“நம்ம கல்யாண நாள் வாழ்த்துக்கள்...”

என் குரல் உடைந்தது.

“வாழ்த்துக்கள்...”

மீண்டும் சொன்னேன்.

பலமுறை சொன்னேன்.

ஆனால் அவள் அழுகை மட்டும் நிற்கவில்லை. அவளுடைய கையை என் நெஞ்சோடு சேர்த்துக்கொண்டேன்.

“இனி இந்த நாளை மறக்க மாட்டேன்.”

அவள் எதுவும் சொல்லவில்லை. சிறிது நேரம் கழித்து ஒருவழியாக அவள் ஓரளவு சமாதானமானாள்.

அழுததால் சிவந்திருந்த கண்களைத் துடைத்துக்கொண்டு என்னைப் பார்த்தாள்.

“மறந்துட்டுல்ல...”

அந்த இரண்டு வார்த்தைகளில் கோபம் இல்லை.

குற்றச்சாட்டு இல்லை.

ஏமாற்றம் மட்டும் இருந்தது.

அந்த ஏமாற்றத்தைப் பார்த்தபோது, அந்த நாள் முழுவதும் என்னைத் துரத்திய “சும்மாதான்” மீண்டும் என் உள்ளுக்குள் ஒலித்தது.

அவள் என்னிடம் எதிர்பார்த்தது விலையுயர்ந்த பரிசல்ல.

பெரிய கொண்டாட்டமல்ல.

“நீ இன்னும் என்னை நினைவில் வைத்திருக்கிறாய்” என்று சொல்லும் ஒரு சிறிய வார்த்தை மட்டுமே. வாழ்த்துக்கள் மட்டுமே….

அன்று காலை அவள் என் கையைப் பிடித்திருந்தாள்.

அதை நான் ஒரு புதிராக நினைத்தேன்.

இரவு தான் புரிந்தது - அது புதிரல்ல. அது அன்பு. நான் மறந்த நாளை, அவள் மட்டும் மறக்காமல் வைத்திருந்த அன்பு.

அன்று இரவு அவள் ஓரளவைவிட கொஞ்சம் சமாதானமான பிறகு, எதுவும் பேசாமல் என் அருகில் படுத்துக்கொண்டாள். நான் மட்டும் விழித்துக்கொண்டிருந்தேன். காலையில் அவள் என் கையைப் பிடித்தது மீண்டும் நினைவுக்கு வந்தது.

“வாழ்த்துக்கள்” என்றாள்.

“எதுக்கு?” என்று நான் கேட்டேன்.

“சும்மாதான்” என்றாள்.

அப்போது அந்த வார்த்தையை ஒரு சாதாரண வார்த்தையாகத்தான் நினைத்தேன். இப்போது அதன் பின்னால் இருந்த பதினொரு ஆண்டுகால அன்பு புரிந்தது.

அவள் என்னிடம் எதையும் கேட்கவில்லை.

ஒரு நாளை மட்டும் மறக்காமல் இருக்கச் சொல்லியிருந்தாள். நான் அந்த நாளை மறந்திருந்தேன். ஆனால் அவள் என்னை மறக்கவில்லை.

அவள் தூங்கிக்கொண்டிருந்தாள்.

நான் அவளைப் பார்த்துக்கொண்டே இருந்தேன்.

அப்போது உள்ளுக்குள் ஒரு வார்த்தை மெதுவாக எழுந்தது.

“சும்மா என்பது சும்மா இல்லை.”