கல்லூரிகள் டூ பல்கலைக்கழகங்கள் -மா. அன்பரசு

 கல்லூரிகள் டூ பல்கலைக்கழகங்கள் -மா. அன்பரசு

பல்கலைக்கழகங்களின் எண்ணிக்கை அதிகரிப்பது கல்வி வளர்ச்சியின் அடையாளமா? அல்லது ஏற்கெனவே இருக்கும் கல்வி நிறுவனங்களின் தரத்தை உயர்த்துவதுதான் உண்மையான வளர்ச்சியா?

தமிழ்நாட்டில் உயர்கல்வி தொடர்பான புதிய விவாதத்திற்கு வழிவகுத்திருக்கிறது, செப்டம்பர் 8, 2026 அன்று சட்டப்பேரவையில் நிறைவேற்றப்பட்ட தமிழ்நாடு தனியார் பல்கலைக்கழகங்கள் (திருத்தச்) சட்டம், 2026. தனியார் பல்கலைக்கழகங்களைத் தொடங்குவதற்கான சில நிலம் மற்றும் நிதி நிபந்தனைகள் தளர்த்தப்பட்டுள்ளன. இதனால் ஏற்கெனவே செயல்பட்டு வரும் சில கல்லூரிகள் எதிர்காலத்தில் பல்கலைக்கழகங்களாக மாறுவதற்கான பாதை எளிதாகலாம்.

இது உயர்கல்வி வளர்ச்சிக்கான நல்ல வாய்ப்பா? நிச்சயமாக சில நன்மைகள் இருக்கின்றன. ஆனால் இந்தச் சட்டத்தைப் பற்றி பேசும்போது ஒரு கேள்வியைத் தவிர்க்க முடியாது. தமிழ்நாட்டில் ஏற்கெனவே இருக்கும் அரசு பல்கலைக்கழகங்களும் அரசு கல்லூரிகளும் போதுமான அளவு வலுப்படுத்தப்பட்டுள்ளனவா?

எண்ணிக்கை அதிகரிப்பதா… தரம் உயர்வதா?

தமிழ்நாடு உயர்கல்வியில் முன்னணி மாநிலங்களில் ஒன்று. ஏராளமான பல்கலைக்கழகங்களும் ஆயிரக்கணக்கான கல்லூரிகளும் இயங்கி வருகின்றன. மாணவர்கள் உயர்கல்வியைத் தொடர்வதற்கான வாய்ப்புகளும் மற்ற பல மாநிலங்களை ஒப்பிடும்போது அதிகம்.

இந்த நிலையில் மேலும் பல தனியார் பல்கலைக்கழகங்கள் உருவாகலாம் என்ற வாய்ப்பு ஒரு பக்கம் வரவேற்கத்தக்கது. புதிய முதலீடுகள் வரலாம். புதிய பாடப்பிரிவுகள் தொடங்கலாம். செயற்கை நுண்ணறிவு, தரவு அறிவியல், உயிரி தொழில்நுட்பம், வேளாண் தொழில்நுட்பம் போன்ற வளர்ந்து வரும் துறைகளில் புதிய கல்வி வாய்ப்புகள் உருவாகலாம். தொழில் நிறுவனங்களுடன் இணைந்த ஆராய்ச்சிக்கும் வாய்ப்பு அதிகரிக்கலாம். ஆனால் பல்கலைக்கழகத்தின் எண்ணிக்கையை மட்டும் வைத்து கல்வி வளர்ச்சியை அளவிட முடியாது.

ஒரு கட்டிடத்தின் மீது ‘University’ என்று எழுதிவிட்டால் அது பல்கலைக்கழகமாகிவிடாது.

தகுதியான ஆசிரியர்கள், தரமான ஆய்வகங்கள், நூலகம், ஆராய்ச்சி நிதி, முனைவர் பட்ட ஆய்வு, தொழில்துறை இணைப்பு, மாணவர் நலன், வேலைவாய்ப்பு வாய்ப்புகள் எனப் பல அடுக்குகள் சேர்ந்ததுதான் ஒரு பல்கலைக்கழகம்.

அப்படியானால் அரசுக் கல்லூரிகள்?

இங்குதான் விவாதம் முக்கியமானதாகிறது. தமிழ்நாட்டின் பல அரசு கல்லூரிகளிலும் பல்கலைக்கழகங்களிலும் தேவையான அளவு ஆசிரியர்கள் இருக்கிறார்களா? காலியாக உள்ள உதவி பேராசிரியர் பணியிடங்கள் அனைத்தும் நிரப்பப்பட்டுவிட்டனவா? அனைத்து துறைகளுக்கும் நவீன ஆய்வக வசதிகள் உள்ளனவா? ஆராய்ச்சிக்குத் தேவையான நிதி கிடைக்கிறதா?

இந்தக் கேள்விகளுக்கெல்லாம் ஒரே பதில் கிடையாது.

ஒரு மாவட்ட அரசு கல்லூரியில் ஒரு துறைக்கு பத்து உதவி பேராசிரியர்கள் தேவைப்படுகின்றனர் என்று வைத்துக்கொள்வோம். ஆனால் ஐந்து பணியிடங்கள் மட்டுமே நிரப்பப்பட்டுள்ளன. மாணவர்களுக்கு வகுப்புகள் நடைபெறுகின்றன. ஆனால் ஆசிரியர் பற்றாக்குறை காரணமாக ஆராய்ச்சி, தனிப்பட்ட வழிகாட்டுதல், திட்டப்பணி போன்றவை பாதிக்கப்படுகின்றன.

அந்தக் கல்லூரிக்கு புதிய ஆசிரியர்களை நியமித்து, ஆய்வகங்களை மேம்படுத்தி, நூலகத்தை வளப்படுத்தி, ஆராய்ச்சி நிதியை வழங்கினால் அதன் பயனைப் பெறப்போகிறவர்கள் அந்த மாவட்டத்தைச் சேர்ந்த நூற்றுக்கணக்கான மாணவர்கள்.

புதிய பல்கலைக்கழகம் ஒன்றை உருவாக்குவதற்குச் செலவிடப்படும் முதலீட்டில் ஒரு பகுதியை ஏற்கெனவே உள்ள அரசு கல்லூரிகளுக்குச் செலவிட்டால் எத்தனை மாணவர்களின் கல்வித் தரம் உயரக்கூடும்? இதுதான் அரசின் கல்விக் கொள்கையின் அடிப்படை கேள்வியாக இருக்க வேண்டும்.

தனியார் பல்கலைக்கழகங்களுக்கு எதிராக இருக்க வேண்டுமா?

அப்படிச் சொல்ல முடியாது.

தனியார் துறையின் பங்களிப்பு உயர்கல்விக்கு பல நன்மைகளைத் தந்திருக்கிறது. சில நிறுவனங்கள் சிறந்த கட்டமைப்புகளை உருவாக்கியுள்ளன. தொழில்நுட்பக் கல்வியில் புதிய முயற்சிகளை மேற்கொண்டுள்ளன. சர்வதேச நிறுவனங்களுடன் இணைந்து ஆராய்ச்சியை முன்னெடுத்துள்ளன. வேலைவாய்ப்பு சார்ந்த பாடப்பிரிவுகளை விரைவாக அறிமுகப்படுத்தியுள்ளன.

அரசு நிறுவனங்களில் ஒரு புதிய பாடப்பிரிவைத் தொடங்குவதற்கு நீண்ட நிர்வாக நடைமுறைகள் தேவைப்படும் நிலையில், தனியார் நிறுவனங்கள் சில நேரங்களில் சந்தையின் தேவைக்கு ஏற்ப வேகமாக மாற்றங்களைச் செய்ய முடியும். எனவே தனியார் பல்கலைக்கழகங்கள் தேவையில்லை என்பது தீர்வு அல்ல. ஆனால் தனியார் பல்கலைக்கழகங்கள் வளரட்டும்; அதே நேரத்தில் அரசு பல்கலைக்கழகங்களும் அதைவிட வலிமையாக வளர வேண்டும் என்பதே சரியான அணுகுமுறை.

கல்வி வணிகமாக மாறும் இடம்

ஆபத்து வேறு இடத்தில் தொடங்குகிறது. கல்வி என்பது ஒரு தொழில் மட்டுமல்ல. அது சமூக முன்னேற்றத்திற்கான கருவி. குறிப்பாக அரசு கல்லூரிகள், பொருளாதாரத்தில் பின்தங்கிய மாணவர்களுக்கு உயர்கல்விக்கான முக்கியமான கதவாக இருக்கின்றன.

ஒரு கல்லூரி பல்கலைக்கழகமாக மாறிய பிறகு அதன் கட்டண அமைப்பு மாறினால் என்ன ஆகும்? அதிக கட்டணம் செலுத்த முடியாத மாணவர்களுக்கு என்ன வாய்ப்பு? சமூகநீதி, இடஒதுக்கீடு, உதவித்தொகை, மாணவர் நலன் போன்றவை எவ்வாறு உறுதி செய்யப்படும்? பல்கலைக்கழகங்களின் எண்ணிக்கை அதிகரித்தாலும், அவற்றில் படிக்கும் வாய்ப்பு பொருளாதார ரீதியாக வலிமையானவர்களுக்கு மட்டுமே அதிகரித்தால், அது உயர்கல்வி விரிவாக்கமாக இருக்கலாம்; ஆனால் சமூகநீதி சார்ந்த கல்வி வளர்ச்சியாக இருக்காது.

கல்வி வள்ளல்கள்… கல்வித் தொழில்கள்…

தமிழ்நாட்டில் கல்வி நிறுவனங்களை உருவாக்கிய பலர் சமூகத்திற்கு முக்கியமான பங்களிப்புகளைச் செய்துள்ளனர். கிராமப்புற மாணவர்களுக்கு கல்வி வாய்ப்பை உருவாக்கியவர்களும் இருக்கிறார்கள். ஆனால் கல்வி நிறுவனங்கள் பெருகும்போது இன்னொரு கேள்வியும் எழுகிறது.

கல்விக் கொள்கையை உருவாக்குபவர்களுக்கும் கல்வித் தொழிலுக்கும் இடையே போதுமான வெளிப்படைத்தன்மை இருக்கிறதா? இது ஒரு குறிப்பிட்ட கட்சியை மட்டும் குறிக்கும் கேள்வி அல்ல. ஆட்சி மாறினாலும் கேட்கப்பட வேண்டிய கேள்வி. அமைச்சர்கள், சட்டமன்ற உறுப்பினர்கள் அல்லது அரசியல் செல்வாக்கு கொண்டவர்கள் கல்வி நிறுவனங்களுடன் தொடர்புடையவர்களாக இருந்தால், அவர்கள் உருவாக்கும் கொள்கைகளில் பொதுநலன் முதன்மையாக இருப்பதை உறுதி செய்யும் வெளிப்படையான நடைமுறைகள் அவசியம். கல்வி நிறுவனத்தை நடத்துவது தவறு அல்ல. ஆனால் கல்விக் கொள்கை யாருக்காக உருவாக்கப்படுகிறது என்பது தெளிவாக இருக்க வேண்டும்.

“பல்கலைக்கழகம்” என்ற பெயருக்கு அப்பால்…

ஒரு கல்லூரி பல்கலைக்கழகமாக மாறும்போது அந்த நிறுவனத்தின் பெயர் மட்டுமல்ல, அதன் பொறுப்பும் பெரிதாகிறது. பல்கலைக்கழகம் என்றால் ஆயிரக்கணக்கான மாணவர்களின் எதிர்காலம். நூற்றுக்கணக்கான ஆசிரியர்களின் பணிச்சூழல். பல தலைமுறைகளின் அறிவு உருவாக்கம். எனவே புதிய தனியார் பல்கலைக்கழகங்களுக்கு அனுமதி வழங்குவது மட்டுமல்லாமல், அவற்றின் தரத்தைக் கண்காணிக்கும் வலுவான அமைப்பும் தேவை.

ஆசிரியர்–மாணவர் விகிதம் சரியாக இருக்க வேண்டும். தகுதியான ஆசிரியர்கள் நியமிக்கப்பட வேண்டும். ஆராய்ச்சி கட்டாயமாக ஊக்குவிக்கப்பட வேண்டும். கட்டணத்தில் வெளிப்படைத்தன்மை இருக்க வேண்டும். ஏழை மாணவர்களுக்கு உதவித்தொகை வழங்கப்பட வேண்டும். மாணவர்களின் புகார்களுக்கு சுயாதீனத் தீர்வு அமைப்பு இருக்க வேண்டும். பல்கலைக்கழகத்தின் கதவு திறக்கப்படுவது மட்டும் போதாது; அந்தக் கதவு வழியாக எந்த மாணவரும் நுழைய முடியும் என்ற உறுதியும் வேண்டும்.

அரசுப் பல்கலைக்கழகங்களுக்கு ஒரு மறுமலர்ச்சி

தமிழ்நாடு அரசு இதனுடன் இணையாக ஒரு பெரிய அரசுப் பல்கலைக்கழக மறுமலர்ச்சித் திட்டத்தை உருவாக்க வேண்டும். ஒவ்வொரு அரசு பல்கலைக்கழகத்திலும் காலியாக உள்ள ஆசிரியர் பணியிடங்களை நிரப்புதல், நவீன ஆய்வகங்களை உருவாக்குதல், ஆராய்ச்சி நிதியை அதிகரித்தல், தொழில் நிறுவனங்களுடன் இணைத்தல், மாணவர்களுக்கான வேலைவாய்ப்பு மையங்களை வலுப்படுத்துதல் ஆகியவற்றுக்கு காலக்கெடு நிர்ணயிக்கலாம்.

அரசுப் பல்கலைக்கழகங்கள் தரத்தில் உயர்ந்தால் அதன் பயன் ஒரு தலைமுறைக்கு மட்டும் அல்ல; பல தலைமுறைகளுக்குச் செல்லும். தனியார் பல்கலைக்கழகங்கள் முதலீட்டால் வளரலாம். அரசுப் பல்கலைக்கழகங்கள் அரசின் உறுதியால் வளர வேண்டும்.

இறுதியாக…

தமிழ்நாட்டில் கல்வி வள்ளல்கள் அதிகரிப்பது பிரச்சினை அல்ல. தனியார் பல்கலைக்கழகங்கள் அதிகரிப்பதும் தனக்குத்தானே பிரச்சினை அல்ல.

பிரச்சினை ஒன்று மட்டுமே.

புதிய கல்வி நிறுவனங்கள் உருவாகும் வேகத்திற்கு இணையாக, ஏற்கெனவே இருக்கும் அரசு கல்வி நிறுவனங்கள் வளர்கிறதா? ஒரு பக்கம் கல்லூரிகள் பல்கலைக்கழகங்களாக மாறிக்கொண்டிருக்க, இன்னொரு பக்கம் அரசு கல்லூரிகளில் ஆசிரியர் பணியிடங்கள் காலியாக இருந்தால், நாம் எதை வளர்த்துக் கொண்டிருக்கிறோம் என்ற கேள்வி எழும்.

பல்கலைக்கழகங்களின் எண்ணிக்கையில் தமிழ்நாடு சாதனை படைக்கலாம். ஆனால் அந்தப் பல்கலைக்கழகங்களில் படிக்கும் மாணவர்களின் தரமான கல்வி, ஆசிரியர்களின் தரம், ஆராய்ச்சியின் தரம், வேலைவாய்ப்பின் தரம் ஆகியவற்றில்தான் உண்மையான வெற்றி இருக்கிறது.

கல்வி வள்ளல்கள் பலர் வரட்டும். கல்வி நிறுவனங்கள் பல்கலைக்கழகங்களாகட்டும்.
ஆனால் அரசு பல்கலைக்கழகங்களும் பின்னால் விடப்படக் கூடாது. ஏனெனில் ஒரு மாநிலத்தின் கல்வி எதிர்காலத்தை சில ஆயிரம் மாணவர்களுக்கான சிறந்த பல்கலைக்கழகங்கள் மட்டும் உருவாக்குவதில்லை. கிராமத்து அரசு கல்லூரியில் படிக்கும் அந்த ஒரு மாணவனுக்கும், நகரத்தின் தனியார் பல்கலைக்கழகத்தில் படிக்கும் மாணவனுக்கும் சமமான தரமான கனவை வழங்கும் கல்வி அமைப்புதான் தமிழ்நாட்டின் உண்மையான உயர்கல்வி வளர்ச்சி.