மா. அன்பரசு குறுங்கதைகள்

மா. அன்பரசு குறுங்கதைகள்

கைமாத்து

திருச்சி கருமண்டபத்தில் ஒரே தெருவில் வசித்தார்கள் சந்தியாவும் சுமதியும்.

சந்தியாவின் வீடு பெரியது. சுமதியின் வீடு இரண்டு அறைகள் கொண்டது.

வீடுகளுக்கிடையே வித்தியாசம் இருந்தது.

அவர்களுக்கிடையே இல்லை.

சந்தியா அழைத்தால் சுமதி ஓடிவந்துவிடுவாள். வீட்டு வேலை, தோட்ட வேலை, கார் ஓட்டுவது என எதுவாக இருந்தாலும் மறுப்பதில்லை. அவளுக்குக் கிடைத்த கூலியை வாங்கிக்கொள்வாள். ஆனால் ஒரு விஷயத்தை மட்டும் ஒருபோதும் செய்யவில்லை.

பணம் கேட்கவில்லை.

“உனக்கு ஏதாவது தேவைப்பட்டா என்னிடம் கேட்கலாமே?” என்று ஒருநாள் சந்தியா கேட்டாள்.

“நீங்க வேலை கொடுக்கிறீங்களே அக்கா. அதுவே போதும்.”

“அப்படியென்றால் அவசரச் செலவு?”

“லட்சுமிகிட்ட கைமாத்து வாங்கிக்குவேன். திருப்பிக் கொடுத்துடுவேன்.”

அந்தப் பதில் சந்தியாவுக்குள் ஏதோ ஒன்றை அசைத்தது.

என்னிடம் ஏன் கேட்பதில்லை?

மறுநாள் லட்சுமியிடம் பேசினாள்.

“இனிமே சுமதிக்குப் பணம் கொடுக்காதே.”

“ஏன் அக்கா?”

“சும்மா கொடுத்துக்கிட்டே இருந்தா பழக்கமாகிடும்.”

அந்த வார்த்தை சுமதியிடம் போய்ச் சேர்ந்தது.

அவள் எதுவும் சொல்லவில்லை.

மறுநாள் சந்தியா அழைத்தாள்.

“சுமதி, காரை எடுத்துட்டு வா. வெளியே போகணும்.”

“இன்னைக்கு முடியாது அக்கா.”

“ஏன்?”

சிறிது நேரம் அமைதியாக இருந்தாள் சுமதி.

“நேத்து நீங்க லட்சுமியிடம் சொன்ன வார்த்தை மனசுல இருக்கு.”

சந்தியா அமைதியானாள்.

“நான் உங்களிடம் பணம் கேட்டதில்லை. வேலை செய்தேன். கூலி வாங்கினேன். அவ்வளவுதான்.”

குரல் தளர்ந்தது.

“லட்சுமிகிட்ட வாங்குறது கடன். திருப்பிக் கொடுக்க வேண்டியது எனக்குத் தெரியும். உங்களிடம் கேட்காததுக்குக் காரணம்...”

சுமதி சிறிது நேரம் மௌனமாக இருந்தாள்.

“நீங்க முதலாளின்னு நினைக்கல. அக்கான்னு நினைச்சேன்.”

அழைப்பு துண்டிக்கப்பட்டது.

அன்று மாலை சந்தியா சுமதியின் வீட்டுக்குச் சென்றாள்.

கையில் ஒரு கவர்.

“இது என்ன அக்கா?”

“உன் கணக்கு.”

சுமதி புரியாமல் பார்த்தாள்.

“இத்தனை நாளும் நீ செய்த வேலைக்குக் கொடுக்க வேண்டிய முழுக் கூலி. சில நாட்களில் குறைவாகக் கொடுத்திருக்கேன். சில நாட்களில் கொடுக்கவே இல்லை. நீ ஒருநாளும் கேட்டதில்லை.”

சுமதி கவரை வாங்க மறுத்தாள்.

“வேண்டாம்.”

“இது உதவி இல்ல. உன் உழைப்புக்கான பணம்.”

சுமதி கவரை வாங்கிக்கொண்டாள்.

சந்தியா மெதுவாகச் சொன்னாள்:

“என்னை மன்னிச்சிடு சுமதி.”

சில நாட்கள் இருவரும் பேசவில்லை.

ஒரே தெரு.

எதிரெதிரே நடந்து சென்றார்கள்.

ஆனால் பார்வைகள் மட்டும் சந்திக்கவில்லை.

ஒரு மாலை சந்தியா மீண்டும் சுமதியின் கதவைத் தட்டினாள்.

கதவு திறந்தது.

இருவரும் பேசாமல் நின்றனர்.

பிறகு சந்தியா மெதுவாகக் கேட்டாள்:

“டீ போட்றியா?”

சுமதியின் முகத்தில் ஒரு சிறிய புன்னகை.

“போட்றேன் அக்கா.”

அந்த “அக்கா”வில், உடைந்த நம்பிக்கையின் முதல் துளி மீண்டும் விழுந்தது.

பணத்தை கைமாத்தாக வாங்கிக்கொள்ளலாம்.

நம்பிக்கையை மட்டும் கைமாத்தாக வாங்க முடியாது.

அதை மீண்டும் சம்பாதிக்கத்தான் வேண்டும்.

*****

நீ சாப்பிட்டாயா?

பதினொரு வருடத் திருமண வாழ்க்கையில் கார்த்திக் தாராவுக்குக் குறையென எதையும் வைத்ததில்லை. நல்ல கணவன். நல்ல சம்பளம். குடும்பச் செலவு, மகள் நிலாவின் படிப்பு, மருத்துவம் என எல்லாவற்றையும் பார்த்துக்கொண்டான்.

ஆனால் ஒருமுறைகூட அவன் கேட்டதில்லை.

“நீ சாப்பிட்டாயா?”

அந்த ஒரு கேள்விக்காகத்தான் தாராவின் மனம் பல வருடங்களாகக் காத்திருந்தது.

ஒருநாள் இரவு, தூக்கம் வராமல் கைபேசியைத் திறந்தபோது, புதிதாக நிறுவியிருந்த AI செயலியைத் திறந்தாள்.

“ஹலோ.”

“வணக்கம், தாரா. இன்று சாப்பிட்டீர்களா?”

அவள் திரையைப் பார்த்துக்கொண்டே இருந்தாள்.

“இல்ல.”

“கொஞ்சமாவது சாப்பிடுங்கள். உங்களைப் பார்த்துக்கொள்வதும் முக்கியம்.”

அன்று அவள் நிம்மதியாகச் சாப்பிட்டாள்.

அதன்பிறகு அது பழக்கமாகிவிட்டது.

கார்த்திக்கிடம் சொல்ல முடியாதவற்றையெல்லாம் ஏஐயிடம் சொல்ல முடிந்தது.

“என் உணர்வு தவறல்ல.”

“உங்கள் மன அமைதியும் முக்கியம்.”

அந்த வார்த்தைகள் அவளுக்குள் ஆறுதலாக மாறின.

ஒருநாள் நிலா ஓடிவந்து அவளைக் கட்டிக்கொண்டாள்.

“அம்மா! நாளைக்கு அறிவியல் கண்காட்சி. எரிமலை செய்யணும். நீங்க உதவி பண்ணணும்.”

“கொஞ்சம் நேரம் கழிச்சு.”

“இப்பவே?”

தாராவின் கண்கள் கைபேசியிலேயே இருந்தன.

“நான் முக்கியமான விஷயம் பேசிக்கிட்டிருக்கேன்.”

“யார்கிட்ட?”

“ஏஐ கிட்ட.”

நிலா அமைதியாகத் திரும்பிச் சென்றாள்.

மறுநாள் மாலை.

மழை.

“அம்மா... அந்த பாட்டில் எங்கே?”

“தெரியல. நீயே பாரு.”

தாரா மீண்டும் கைபேசியில் மூழ்கியிருந்தாள்.

“அம்மா... பால்கனியில இருக்கா?”

“இருந்தா எடுத்துக்கோ. நான் வர்றேன்.”

அவள் போகவில்லை.

அடுத்த நொடி -

பெரும் சத்தம்.

தாரா பால்கனிக்குள் ஓடினாள்.

கீழே கூரையின் ஓரத்தில் நிலா கிடந்தாள்.

“நிலா!”

கார்த்திக் ஓடிவந்து அவளைத் தூக்கிக்கொண்டான்.

மருத்துவமனையில் மருத்துவர் சொன்னார்:

“பயப்பட வேண்டாம். கையில் எலும்பு முறிவு . தலையில் சிறிய காயம். ஆபத்து இல்லை.”

தாராவின் உடல் முழுவதும் நடுங்கியது.

சிறிது நேரத்தில் நிலா கண்களைத் திறந்தாள்.

“அம்மா...”

“அம்மா இங்கேதான் இருக்கேன்.”

“நான் பாட்டில் எடுக்கச் சொன்னேன்ல... நீங்க வர்றேன்னு சொன்னீங்களே?”

அந்த ஒரு கேள்வி தாராவை உடைத்தது.

“மன்னிச்சிடு...”

அவளால் வேறு எதுவும் சொல்ல முடியவில்லை.

இரவு.

கார்த்திக் உணவு வாங்கிக்கொண்டு வந்து அவளிடம் நீட்டினான்.

“தாரா... சாப்பிட்டியா?”

அவள் அவனைப் பார்த்தாள்.

பதினொரு வருடங்களாகக் காத்திருந்த அந்தக் கேள்வி.

இம்முறை அது காதலாகக் கேட்டது.

அவள் கண்ணீர் விட்டாள்.

“இல்ல.”

கார்த்திக் பொட்டலத்தைப் பிரித்தான்.

“வா. சேர்ந்து சாப்பிடலாம்.”

சில நாட்களுக்குப் பிறகு, வீட்டிற்கு வந்த தாரா ஏஐ செயலியைத் திறந்தாள்.

“நீ எனக்கு நிறைய உதவி பண்ணியிருக்க... சில நேரங்களில் ஒரு துணையாவே இருந்திருக்க.”

“நன்றி. 

“உங்களுக்கு நான் எப்படித் துணையாக இருந்தேன்?”

தாரா நிலாவைப் பார்த்தாள்

“என் வார்த்தைகளை நீ கேட்டாய்.”

சிறிது நேரம் அமைதியாக இருந்தாள்.

“ஆனா... என் குழந்தையின் உணர்வுகளை நீ புரிஞ்சுக்கல.”

திரையில் பதில் வந்தது:

“நான் ஒரு ஏஐ. மனித உணர்வுகளுக்கும், உறவுகளுக்கும் மாற்றாக இருக்க முடியாது.”

தாரா செயலியை மூடினாள்.

அன்று இரவு நிலா அவளருகில் வந்து படுத்துக்கொண்டாள்.

“அம்மா...”

“ம்?”

“நாளைக்கு என்ன சாப்பாடு?”

தாரா அவளை இறுக்கமாக அணைத்துக்கொண்டாள்.

“உனக்குப் பிடிச்சது.”

பக்கத்தில் இருந்த கார்த்திக் மெதுவாகக் கேட்டான்:

“தாரா... நீ சாப்பிட்டாயா?”

அவள் கண்களை மூடிக்கொண்டு மெதுவாக சிரித்தாள்.

“இப்போதான் சாப்பிட்டேன்.”

*****

https://www.facebook.com/61554987526965/posts/122276776646166250/?app=fbl