மனிதன் எதை அடக்கி வைக்கிறான்? -மா. அன்பரசு
மனிதன் எதை அடக்கி வைக்கிறான்?ஆசையா? கோபமா? காமமா? இல்லை... அவனையே அவன் அடக்கி வைத்திருக்கிறானா?
- மா. அன்பரசு
ஒரு மனிதன் இரவு நேரத்தில் தனியாக இருக்கிறான். பகலில் சிரித்த முகம். அலுவலகத்தில் அமைதியான முகம். வீட்டில் பொறுப்பான கணவன். குழந்தைகளுக்கு பாசமான தந்தை. நண்பர்களிடம் “எல்லாம் நன்றாகத்தான் இருக்கிறது” என்று சொல்லும் மனிதன். ஆனால் அந்த இரவு...
அவன் தலையணையில் முகம் புதைத்து அழுகிறான். அவனுக்கு அழுகை வருவது புதிதல்ல. அதை யாரிடமும் காட்டாமல் இருப்பதுதான் அவனுடைய பழக்கம்.
“ஆண்கள் அழக்கூடாது.” என்ற ஒரு வாக்கியம் அவன் குழந்தைப் பருவத்திலேயே அவனுக்குள் விதைக்கப்பட்டிருக்கலாம். அதேபோல ஒரு பெண். அவளுக்கு ஒரு கனவு இருக்கிறது. ஒரு ஆசை இருக்கிறது. ஒரு கோபம் இருக்கிறது. ஒரு காதல் இருக்கிறது.
ஆனால் ஒவ்வொன்றுக்கும் முன்பாக ஒரு கேள்வி.
“ஊர் என்ன சொல்லும்?”
அந்த நான்கு வார்த்தைகள் சில நேரங்களில் ஒரு மனிதனின் முழு வாழ்க்கையையே மாற்றிவிடுகின்றன. அப்படியானால் மனிதன் உண்மையில் எதை அடக்கி வைக்கிறான்?
உணர்வுகளையா? ஆசைகளையா? உடலையா? கோபத்தையா? காமத்தையா?
இல்லை. பல நேரங்களில் அவன் தன்னையே அடக்கி வைத்துக்கொள்கிறான்.
பிறந்த குழந்தைக்கு அடக்கம் தெரியாது
ஒரு குழந்தையைப் பாருங்கள். பசித்தால் அழுகிறது. பிடிக்கவில்லை என்றால் முகத்தைச் சுளிக்கிறது. விருப்பமான பொருள் கிடைத்தால் சிரிக்கிறது. பயந்தால் தாயிடம் ஓடுகிறது. யாராவது பிடிக்கவில்லை என்றால் அவரைத் தவிர்க்கிறது.
அந்தக் குழந்தைக்கு “சமூக மரியாதை” தெரியாது.
“மற்றவர்கள் என்ன நினைப்பார்கள்?” என்ற பயமும் கிடையாது.
அது தன் உணர்வுகளை நேரடியாக வெளிப்படுத்துகிறது. பின்னர் சமூகம் அதை வடிவமைக்கத் தொடங்குகிறது.
“அழாதே.”
“சத்தம் போடாதே.”
“கோபப்படாதே.”
“எதிர்த்துப் பேசாதே.”
“அதிகமாக ஆசைப்படாதே.”
“பெண்ணாகப் பிறந்தால் இப்படித்தான் இருக்க வேண்டும்.”
“ஆணாகப் பிறந்தால் அப்படித்தான் இருக்க வேண்டும்.”
இவ்வாறு மனிதன் வளர வளர, அவனுக்குள் ஒரு பெரிய ‘அடக்குமுறை ஆசிரியர்’ உருவாகிவிடுகிறான். அந்த ஆசிரியர் வெளியே இருப்பதில்லை. அவன் தலைக்குள்ளேயே இருக்கிறான்.
“அழாதே!” என்ற முதல் உத்தரவு ஒரு சிறுவன் கீழே விழுந்து முழங்காலில் அடிபட்டுக்கொள்கிறான். அவன் அழுகிறான். அப்பா சொல்கிறார்: “அழாதே! நீ பையன்.” அந்தக் குழந்தை கண்ணீரைத் துடைத்துக்கொள்கிறது. அடுத்த முறை காயம் ஏற்பட்டாலும் அழாமல் இருக்க முயற்சி செய்கிறது. மூன்றாவது முறை மனதில் ஏற்பட்ட காயத்தையும் சொல்லாமல் இருக்கத் தொடங்குகிறது.
இதுதான் பிரச்சினையின் ஆரம்பம்.
உடல் வலிக்கு மருந்து தேடுகிறோம். மன வலிக்கு மட்டும் மௌனத்தை மருந்தாக்குகிறோம். ஆண் அழக்கூடாது என்ற எண்ணம் பல சமூகங்களில் வலுவாகக் காணப்படுகிறது.
இதன் விளைவு என்ன?
துக்கத்தைப் பகிர முடியாத ஆண்கள். பயத்தைச் சொல்ல முடியாத ஆண்கள். தோல்வியை ஒப்புக்கொள்ள முடியாத ஆண்கள். அன்பை வெளிப்படுத்தத் தயங்கும் ஆண்கள். கடைசியில் கோபம் மட்டும் அவர்களுக்கு எளிதான மொழியாகிவிடுகிறது.
அடக்கப்பட்ட கோபம் எங்கே போகிறது?
ஒரு அலுவலகத்தில் மேலாளர் ஒருவரை எல்லோருக்கும் முன்பாகக் கடுமையாகப் பேசுகிறார். அவருக்கு கோபம் வருகிறது. ஆனால் அவர் அமைதியாக இருக்கிறார். “வேலை போய்விடக்கூடாது.” மாலை வீட்டுக்கு வருகிறார். மனைவி சாதாரணமாக, “இன்று ஏன் இவ்வளவு தாமதம்?” என்று கேட்கிறார். அவர் வெடித்துவிடுகிறார். “எப்போதும் இதே கேள்விதானா?” மனைவி அதிர்ச்சியடைகிறார். குழந்தை அமைதியாக அறைக்குள் செல்கிறது. இங்கே உண்மையில் பிரச்சினை மனைவியிடம் தொடங்கவில்லை.
கோபம் வேறு இடத்தில் பிறந்தது; வேறு இடத்தில் வெளிப்பட்டது.
இதுபோன்ற உணர்வு மாற்றங்களை உளவியலில் displacement என்று குறிப்பிடுகிறார்கள். அதாவது, உண்மையான காரணத்திடம் வெளிப்படுத்த முடியாத உணர்வு, பாதுகாப்பான அல்லது எளிதான இலக்கை நோக்கி நகர்வது.
இதனால்தான், “கோபப்படாதே” என்பதைக் காட்டிலும் “உனக்கு ஏன் கோபம் வருகிறது?” என்ற கேள்வி முக்கியமானது.
பெண்களின் மௌனம்
ஒரு பெண்ணிடம் சிறு வயதிலிருந்தே பல விஷயங்கள் சொல்லப்படுகின்றன.
“அதிகமாக சிரிக்காதே.”
“அதிகமாக பேசாதே.”
“எதிர்த்துப் பேசாதே.”
“வீட்டைக் கவனிக்க வேண்டும்.”
“குடும்பத்தைப் பற்றி யோசிக்க வேண்டும்.”
“மற்றவர்கள் என்ன சொல்வார்கள்?” அவள் தன் விருப்பத்தைச் சொல்லும் ஒவ்வொரு முறையும் ஒரு சமூகச் சுவர் எதிரில் நிற்கிறது. அவளுக்கு வேலை செய்ய வேண்டும். “திருமணத்துக்குப் பிறகு பார்த்துக்கொள்ளலாம்.” அவளுக்கு திருமணம் வேண்டாம். “வயது போய்க்கொண்டிருக்கிறது.” அவளுக்கு ஒரு குறிப்பிட்ட உடை பிடிக்கும். “பெண்ணுக்கு ஏற்ற உடையா அது?” அவளுக்கு காதல் இருக்கிறது.
“குடும்ப மானம் என்ன ஆகும்?”
அவளுக்கு தனியாக வாழ வேண்டும்.
“மக்கள் என்ன பேசுவார்கள்?” இதில் சில கவலைகள் குடும்ப அக்கறையிலிருந்து வந்திருக்கலாம். சில சமூகப் பாதுகாப்பு காரணங்களாக இருக்கலாம். ஆனால் தொடர்ந்து ஒருவரின் விருப்பத்தையே மறுப்பது, அவருக்குள் குற்ற உணர்வையும் தன்னடக்கத்தையும் உருவாக்கக்கூடும்.
காமத்தை அடக்குகிறானா மனிதன்?
மனிதனைப் பற்றிப் பேசும்போது பாலியல் உணர்வைத் தவிர்த்துவிட முடியாது.
காம உணர்வு என்பது மனித உடல் மற்றும் உளவியலின் இயற்கையான ஒரு பகுதி. ஆனால் அதைப் பற்றி பேசுவதற்கு சமூகம் பல இடங்களில் தயங்குகிறது. குறிப்பாக இந்தியக் குடும்பங்களில் பாலியல் கல்வி பற்றிய உரையாடல் இன்னும் பல இடங்களில் குறைவாகவே உள்ளது. இதனால் குழந்தைகள் தங்களுடைய உடல் மாற்றங்களைப் புரிந்துகொள்ளாமல் வளரலாம். இளைஞர்கள் தங்களுடைய உணர்வுகளைப் பற்றி பேசத் தயங்கலாம். திருமணமானவர்கள்கூட தங்களுடைய பாலியல் தேவைகளை வெளிப்படையாகப் பேச முடியாமல் இருக்கலாம். ஆனால் இங்கே ஒரு முக்கியமான வித்தியாசத்தைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.
உணர்வு இயற்கையானது. அதைச் செயல்படுத்தும் விதம் பொறுப்பானதாக இருக்க வேண்டும். ஒருவரிடம் ஈர்ப்பு ஏற்படுவது ஒரு உணர்வு. அவருடைய சம்மதமின்றி அந்த உணர்வைச் செயலாக்குவது உரிமை அல்ல. எனவே பாலியல் உணர்வை அழித்துவிடுவது தீர்வு அல்ல. அதைப் புரிந்துகொள்வதும், கட்டுப்படுத்துவதும், சம்மதத்தையும் எல்லைகளையும் மதிப்பதும் முதிர்ச்சி.
“எனக்குப் பிடிக்கவில்லை” என்று சொல்ல முடியாதது மனிதனின் மிகப் பெரிய அடக்குமுறைகளில் ஒன்று. அவனுக்கு பிடிக்கவில்லை. ஆனால் “பிடிக்கவில்லை” என்று சொல்ல முடியவில்லை. நண்பன் அழைக்கிறான்.
“வா.”
அவனுக்கு விருப்பமில்லை.
“சரி, வருகிறேன்.”
உறவினர் ஒரு உதவி கேட்கிறார். அவனால் செய்ய முடியாது. “சரி, பார்த்துக்கொள்கிறேன்.” அலுவலகத்தில் கூடுதல் வேலை வருகிறது. “இப்போது முடியாது” என்று சொல்ல முடியவில்லை. எல்லோரையும் திருப்திப்படுத்த முயற்சி செய்கிறான். ஒரு நாள் அவனுக்கே புரிகிறது. “எல்லோருக்காகவும் வாழ்ந்துவிட்டேன். என்னுக்காக எப்போது வாழ்ந்தேன்?” என்று.
“ஊர் என்ன சொல்லும்?” - கண்ணுக்குத் தெரியாத சிறை
ஒரு இளைஞன் விவசாயம் செய்ய விரும்புகிறான். அவன் படித்திருக்கிறான். நல்ல வேலையும் கிடைக்கிறது. ஆனால் அவனுடைய மனம் நிலத்தில் இருக்கிறது.
அவன் வீட்டில் சொல்கிறான்: “நான் விவசாயம் செய்யப் போகிறேன்.”
உடனே கேள்விகள். “அதற்காகத்தானா இவ்வளவு படித்தாய்?”
“மக்கள் என்ன சொல்வார்கள்?” “உனக்கு நல்ல வேலை கிடைத்திருக்கிறது.”
“விவசாயத்தில் என்ன எதிர்காலம்?” இறுதியில் அவன் வேலையைத் தொடர்கிறான்.
சம்பளம் வருகிறது.
வீடு வருகிறது.
கார் வருகிறது.
ஆனால் சில இரவுகளில் அவனுடைய மனதில் ஒரு கேள்வி மட்டும் வருகிறது: “நான் விரும்பிய வாழ்க்கையை நான் வாழ்கிறேனா?” சமூக அங்கீகாரம் சில நேரங்களில் மனிதனுக்கு பாதுகாப்பைக் கொடுக்கிறது. ஆனால் அதே அங்கீகாரம் அவனுடைய தனித்தன்மையையும் கட்டுப்படுத்தக்கூடும்.
அதனால் எல்லாவற்றையும் வெளிப்படுத்தலாமா?
இங்கேதான் இன்னொரு முக்கியமான கேள்வி. “என் மனதில் தோன்றுவதை எல்லாம் பேசுவேன்.” “எனக்குப் பிடித்ததை எல்லாம் செய்வேன்.” “யாரைப் பற்றியும் கவலைப்படமாட்டேன்.”
இது சுதந்திரம் அல்ல.
ஒருவருக்கு கோபம் வரலாம். ஆனால் மற்றொருவரைத் தாக்க முடியாது.
ஒருவருக்கு ஆசை இருக்கலாம். ஆனால் மற்றொருவரின் உரிமையை மீற முடியாது.
ஒருவருக்கு பாலியல் ஈர்ப்பு இருக்கலாம். ஆனால் சம்மதமில்லாமல் அதைச் செயல்படுத்த முடியாது.
ஒருவருக்கு பிடிக்காத கருத்து இருக்கலாம். ஆனால் அதற்காக மற்றவரை அவமதிக்க முடியாது. எனவே,
அடக்கம் இரண்டு வகை.
ஒன்று - பயத்தால் உன்னை நீ மறைப்பது.
மற்றொன்று - பொறுப்புணர்வால் உன்னை நீ கட்டுப்படுத்துவது. முதல் ஒன்று மனிதனை உள்ளுக்குள் உடைக்கலாம். இரண்டாவது ஒன்று மனிதனை முதிர்ச்சியடையச் செய்யலாம்.
அடக்கப்பட்ட உணர்வுகள் அழிந்துவிடுவதில்லை
மனிதன் ஒரு உணர்வை வெளிப்படுத்தாமல் விட்டுவிட்டால் அது எப்போதும் மறைந்துவிடாது. சில நேரங்களில் அது வேறு வடிவத்தில் வெளிப்படும்.
தொடர்ச்சியான எரிச்சல். தனிமை.
உறவுகளில் தொலைவு. அதிகப்படியான கோபம்.
தன்னைப் பற்றிய குற்ற உணர்வு. மற்றவர்களிடம் நம்பிக்கையின்மை.
சிலருக்கு உடல் சார்ந்த மன அழுத்த அறிகுறிகளாகவும் வெளிப்படலாம். இதற்காக ஒவ்வொரு மன அழுத்தத்தையும் “அடக்கப்பட்ட உணர்வின் விளைவு” என்று கூறிவிட முடியாது. மனித உளவியல் மிகவும் சிக்கலானது. ஆனால் ஒரு விஷயம் மட்டும் உறுதி:
உணர்வுகளைப் புரிந்துகொள்வது அவற்றை மறுப்பதைவிட ஆரோக்கியமானது.
அப்படியானால் என்ன செய்ய வேண்டும்?
கோபம் வந்தால், “எனக்கு ஏன் கோபம் வருகிறது?” என்று கேளுங்கள்.
துக்கம் வந்தால், “நான் ஏன் இதை மறைக்க வேண்டும்?” என்று கேளுங்கள்.
பயம் வந்தால், “எதை இழந்துவிடுவோமோ என்று பயப்படுகிறேன்?” என்று கேளுங்கள்.
ஆசை வந்தால், “இந்த ஆசை உண்மையில் என்னுடையதா? அல்லது சமூகத்தால் உருவாக்கப்பட்டதா?” என்று கேளுங்கள்.
ஒருவரிடம் ஈர்ப்பு ஏற்பட்டால், “அவருடைய எல்லையையும் சம்மதத்தையும் நான் மதிக்கிறேனா?” என்று கேளுங்கள்.
முக்கியமாக, “நான் யாருக்காக இப்படிப் வாழ்கிறேன்?” என்ற கேள்வியை அவ்வப்போது உங்களிடம் கேளுங்கள்.
மனிதனின் உண்மையான சுதந்திரம் எது?
எல்லாவற்றையும் செய்வது சுதந்திரம் அல்ல. எதையும் செய்யாமல் இருப்பதும் சுதந்திரம் அல்ல. தனக்குள் எழும் உணர்வுகளைப் புரிந்துகொண்டு, அவற்றில் எதை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும், எதை மாற்ற வேண்டும், எதை வெளிப்படுத்த வேண்டும், எதை கட்டுப்படுத்த வேண்டும் என்று தீர்மானிக்கும் திறன்தான் உண்மையான சுதந்திரம்.
உணர்வுகளை மறைப்பது முதிர்ச்சி அல்ல. உணர்வுகளின் அடிமையாக இருப்பதும் முதிர்ச்சி அல்ல. உணர்வுகளைப் புரிந்துகொண்டு வாழ்வதே முதிர்ச்சி.
கடைசியில் ஒரு கேள்வி...
நாம் வாழ்நாள் முழுவதும் பல முகங்களை அணிந்து கொள்கிறோம்.
மகனாக ஒரு முகம்.
தந்தையாக ஒரு முகம்.
கணவனாக ஒரு முகம்.
மனைவியாக ஒரு முகம்.
ஆசிரியராக ஒரு முகம்.
அதிகாரியாக ஒரு முகம்.
நண்பனாக ஒரு முகம்.
சமூகத்தின் முன் இன்னொரு முகம்.
ஆனால் இரவில் தனியாக இருக்கும்போது...
அந்த எல்லா முகங்களையும் கழற்றிவிட்டு,
கண்ணாடியின் முன் நிற்கும் மனிதன் யார்?
அவனுடைய உண்மையான ஆசை என்ன?
அவனுடைய உண்மையான பயம் என்ன?
அவனுடைய சொல்லப்படாத கோபம் என்ன?
அவன் யாரிடம் அழ விரும்புகிறான்?
அவன் யாரிடம் “எனக்கு நீ வேண்டும்” என்று சொல்ல விரும்புகிறான்?
அவன் எதைச் சொல்லாமல் பல ஆண்டுகளாக சுமந்து கொண்டிருக்கிறான்? அந்தக் கேள்விகளுக்குப் பதில் தெரிந்தால், ஒருவேளை நாம் மனிதனைப் புரிந்துகொண்டுவிட்டோம் என்று அர்த்தமல்ல. நம்மையே நாம் புரிந்துகொள்ளத் தொடங்கிவிட்டோம் என்று அர்த்தம்.
ஏனெனில்... மனிதனின் மிகப்பெரிய சிறைச்சாலை சில நேரங்களில் வெளியே இல்லை. அவன் தனக்குள் கட்டிய சுவர்களுக்குள்ளேயே இருக்கிறது.
Comments
Post a Comment