நமக்கான சினிமாவைத் தேடும் பயணம் –மாரி மகேந்திரன்
நமக்கான சினிமாவைத் தேடும் பயணம்
–மாரி மகேந்திரன்
சினிமா என்பது வெறும் பொழுதுபோக்கு சாதனம் அல்ல. அது மனித வாழ்க்கையைப் புரிந்துகொள்ளும் ஒரு கலை வடிவம். மனிதனின் கனவுகள், துயரங்கள், நினைவுகள், சமூகப் போராட்டங்கள், அன்பு, தனிமை, ஆன்மீகத் தேடல் என வாழ்க்கையின் ஆழமான பகுதிகளை வெளிப்படுத்தக்கூடிய ஒரு மொழி. ஆனால் இன்று சினிமா என்ற கலை வடிவம் பெரும்பாலும் வணிகத்தின் கட்டுப்பாட்டுக்குள் சிக்கியுள்ளது. குறிப்பாக வணிகச் சினிமா உருவாக்கிய பிரம்மாண்டமான பிம்பம், சினிமா என்பது சாதாரண மனிதனால் அணுக முடியாத ஒரு உலகம் என்ற எண்ணத்தை உருவாக்கியுள்ளது.
ஒரு கவிஞன் ஒரு பேனாவுடன் கவிதை எழுத முடியும். ஒரு எழுத்தாளர் ஒரு சிறிய அறையில் அமர்ந்து நாவல் எழுத முடியும். ஆனால் ஒரு திரைப்படக் கலைஞன் தனது முதல் படத்தைப் பற்றி சிந்திக்கும்போதே, அவனுக்கு முன்னால் கோடிக்கணக்கான முதலீடுகள், நட்சத்திரங்கள், தொழில்நுட்பங்கள், பிரம்மாண்டமான காட்சிகள் ஆகியவை ஒரு பெரிய தடையாக நிற்கின்றன.
இதனால் சினிமா ஒரு எளிய கலை அனுபவமாக இல்லாமல், ஒரு சூதாட்டம் போலவும், மிகப்பெரிய பொருளாதார முயற்சி போலவும் தோன்றுகிறது. ஆனால், உலக சினிமாவின் வரலாறு நமக்கு வேறு ஒரு உண்மையைச் சொல்கிறது. மிகச் சிறந்த திரைப்படங்கள் பல, பெரிய முதலீடுகளிலிருந்து பிறந்தவை அல்ல. அவை ஒரு மனிதனின் உண்மையான வாழ்க்கையிலிருந்தும், அவன் வாழும் சமூகத்திலிருந்தும், அவன் பார்த்த உலகத்திலிருந்தும் பிறந்தவை.
சத்யஜித் ரே உருவாக்கிய பதேர்பாஞ்சாலி ஒரு பெரிய வணிகத் திட்டமாக உருவானது அல்ல. அது அவர் அறிந்த மண்ணின், மக்களின், வாழ்க்கையின் கதை. அந்த உண்மையான அனுபவம் தான் அந்த திரைப்படத்தை ஒரு கிராமத்தின் கதையிலிருந்து உலக மனிதர்களின் கதையாக மாற்றியது.
அதேபோல் ஜஃபர் பனாஹி கடுமையான அரசியல் கட்டுப்பாடுகளுக்குள்ளும் சினிமாவின் சுதந்திரத்தைத் தேடினார். ஒரு சிறிய கேமராவையும் தனது சுற்றுப்புற வாழ்க்கையையும் கொண்டு அவர் உருவாக்கிய படைப்புகள், சினிமாவுக்கு பெரிய வசதிகள் மட்டுமே தேவையில்லை; உண்மையைப் பார்க்கும் கண்களே முக்கியம் என்பதை நிரூபித்தன.
உலகின் பல பகுதிகளில்—ஈரானிய சினிமா, லத்தின் அமெரிக்க சினிமா, அமெரிக்க சுயாதீன சினிமா, இந்தியாவின் இணைநிலை சினிமா—இவை அனைத்தும் மனித வாழ்க்கையின் எளிமையான தருணங்களை ஆழமான கலை அனுபவங்களாக மாற்றியுள்ளன. தமிழிலும் இந்த மரபு இருந்துள்ளது. குடிசை, பசி, அவள் அப்படித்தான் போன்ற திரைப்படங்கள் பெரிய வணிகச் சூத்திரங்களைப் பின்பற்றி உருவாக்கப்பட்டவை அல்ல. அவை மனித வாழ்க்கையைப் பற்றிய ஒரு கலைஞனின் பார்வையிலிருந்து பிறந்தவை.
ஆனால் இன்று புதிய திரைப்படக் கலைஞனுக்கு மிகப்பெரிய சவால் வணிகச் சினிமா உருவாக்கிய மனத் தடைகள் தான்.
ஒரு கதையை எப்படி எழுத வேண்டும்?
ஒரு திரைப்படத்தில் என்ன இருக்க வேண்டும்?
பார்வையாளர்கள் எதை விரும்புவார்கள்?
என்ற கேள்விகள் அவனுடைய சொந்தக் குரலை மெல்ல அழிக்கத் தொடங்குகின்றன.
ஒரு கலைஞன் தனது வாழ்க்கையிலிருந்து கதையைத் தேடுவதற்குப் பதிலாக, சந்தையின் எதிர்பார்ப்புகளுக்கு ஏற்ப கதையை உருவாக்கத் தொடங்கும்போது, அவனுடைய உண்மையான படைப்பு சக்தி குறைந்து விடுகிறது.
இலங்கையின் திரைப்படச் சூழலிலும் இதே கேள்வி முக்கியமானது. பெரிய வணிகச் சினிமா மாதிரியைப் பின்பற்றி வெற்றி பெறுவதற்கான வாய்ப்புகள் குறைவான சூழலில், நமக்குத் தேவையானது சுயாதீனமான, உண்மையான வாழ்க்கையைப் பேசும் சினிமா.
நமது மக்கள் யார்?
நமது சமூகத்தின் அனுபவங்கள் என்ன?
நமது வரலாறு என்ன?
நமது துயரங்களும் நம்பிக்கைகளும் என்ன?
இந்தக் கேள்விகளிலிருந்து ஒரு சினிமா பிறக்க வேண்டும்.
இலங்கை சிங்கள சினிமாவில் பிரசன்ன விதானகே, அசோக ஹந்தகம, விமுக்தி ஜயசுந்தர போன்ற இயக்குநர்கள் தங்களுடைய சமூக, அரசியல், மனித அனுபவங்களைத் தேடியதால்தான் அவர்களின் திரைப்படங்கள் சர்வதேச கவனத்தைப் பெற்றன.
ஒரு நாட்டின் சினிமா வளர்வது மற்றொரு நாட்டின் வடிவத்தை நகலெடுப்பதால் அல்ல. தனது சொந்த வாழ்க்கையிலிருந்து ஒரு தனித்துவமான சினிமா மொழியை உருவாக்குவதன் மூலம்.
இன்று இலங்கைத் தமிழ் சினிமாவுக்கும் மிகப்பெரிய தேவை இதுதான். நமக்கான கதைகளை கண்டறிதல். நமது வாழ்க்கையை நேர்மையாகப் பார்ப்பது. நமது மக்களின் அனுபவங்களை கலை வடிவமாக மாற்றுவது.
சினிமா வெறும் கேளிக்கையாகவும், வணிகப் பொருளாகவும், தனிப்பட்ட ஆசைகளை நிறைவேற்றும் கருவியாகவும் மாறும்போது அதன் ஆன்மா அழிந்து விடுகிறது.
ஆனால், ஒரு திரைப்படம் மனித உண்மையைத் தேடும்போது, அது எல்லைகளைக் கடந்து செல்கிறது. ஒரு கிராமத்தின் கதை உலகத்தின் கதையாக மாறுகிறது. ஒரு தனிமனிதனின் துயரம் அனைத்து மனிதர்களின் அனுபவமாக மாறுகிறது. அதுவே உண்மையான சினிமாவின் சக்தி. எனவே, இன்று நமக்குத் தேவையானது இன்னொரு வணிகத் திரைப்படம் அல்ல. நமது வாழ்க்கையிலிருந்து பிறக்கும் ஒரு புதிய சினிமா.
நமது கதைகளைத் தேட வேண்டும். நமது மொழியைக் கண்டறிய வேண்டும். அந்த மொழிக்கான காட்சி வடிவத்தை உருவாக்க வேண்டும். அந்தத் தேடலில்தான் நமக்கான சினிமாவின் பிறப்பு இருக்கிறது.
*****
Comments
Post a Comment