திண்டுக்கல் திலகவதி கவிதைகள்

 திண்டுக்கல் திலகவதி கவிதைகள் 


கவனம் முழுவதையும்

எதோ ஒன்றின் மீது

குவித்து விட்டு சுற்றிலும்

பார்க்கிறேன்

யாவும் குவித்து வைத்தவையாகவே

தெரிகிறது

சுற்றத்த்தின் அதீதங்கள் நீர்

தேங்கிய விழிகள் கவலை

படர்ந்த முகங்கள் யாவும்

தெரியவே இல்லை பவுடர்

பூசிய என் முகத்திற்கு

அகக் கண்களை இலகுவாக

திறக்கவே முயற்சி செய்கிறேன்

பள்ளத்தாக்கில் விழுந்து

மேல் நோக்கி எழ போராடும் அருவி நீராய் ...     

*****


முன்னிரவு தாண்டி நள்ளிரவாகி

கொண்டிருக்கிறது

பயமேறிய  கண்களில் பார்வை

திகிலூட்டியது

தெருவின் மூலையில் ஊளையிடும்

நாய்களும் தங்க நிறக் கண்கொண்டு

சன்னலின் வழியாக உற்றுப் பார்க்கும்

பூனையும் அச்சத்தைக் கூட்ட

கரண்ட் கம்பியில் இறைதேடும்

ஆந்தையின் உர் உர் சத்தம்

உயிரைக் கிழிக்க  இப்படியே 

ஒரு இரவு மட்டுமல்ல ஒவ்வொரு

இரவும் 

*****

https://www.facebook.com/61554987526965/posts/pfbid02PnW6Qgc6eQerpYgDf5YLYQDZDWJSDg13HW2T9NBh4Ku9bKkWYwsiUr55TPBu6Gc4l/


https://www.instagram.com/p/DcgLiAeFOr2/?utm_source=ig_web_copy_link


https://www.instagram.com/p/DcgLkOUFG4u/?utm_source=ig_web_copy_link

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

மா. அன்பரசு குறுங்கதைகள்

Image
மா. அன்பரசு குறுங்கதைகள் கைமாத்து திருச்சி கருமண்டபத்தில் ஒரே தெருவில் வசித்தார்கள் சந்தியாவும் சுமதியும். சந்தியாவின் வீடு பெரியது. சுமதியின் வீடு இரண்டு அறைகள் கொண்டது. வீடுகளுக்கிடையே வித்தியாசம் இருந்தது. அவர்களுக்கிடையே இல்லை. சந்தியா அழைத்தால் சுமதி ஓடிவந்துவிடுவாள். வீட்டு வேலை, தோட்ட வேலை, கார் ஓட்டுவது என எதுவாக இருந்தாலும் மறுப்பதில்லை. அவளுக்குக் கிடைத்த கூலியை வாங்கிக்கொள்வாள். ஆனால் ஒரு விஷயத்தை மட்டும் ஒருபோதும் செய்யவில்லை. பணம் கேட்கவில்லை. “உனக்கு ஏதாவது தேவைப்பட்டா என்னிடம் கேட்கலாமே?” என்று ஒருநாள் சந்தியா கேட்டாள். “நீங்க வேலை கொடுக்கிறீங்களே அக்கா. அதுவே போதும்.” “அப்படியென்றால் அவசரச் செலவு?” “லட்சுமிகிட்ட கைமாத்து வாங்கிக்குவேன். திருப்பிக் கொடுத்துடுவேன்.” அந்தப் பதில் சந்தியாவுக்குள் ஏதோ ஒன்றை அசைத்தது. என்னிடம் ஏன் கேட்பதில்லை? மறுநாள் லட்சுமியிடம் பேசினாள். “இனிமே சுமதிக்குப் பணம் கொடுக்காதே.” “ஏன் அக்கா?” “சும்மா கொடுத்துக்கிட்டே இருந்தா பழக்கமாகிடும்.” அந்த வார்த்தை சுமதியிடம் போய்ச் சேர்ந்தது. அவள் எதுவும் சொல்லவில்லை. மறுநாள் சந்தியா அழைத்தாள். “சுமதி, க...
Read more

மெய் முறிந்தால் மெய் (எழுத்தாளர் ரமேஷ் பிரேதனுடன் உரையாடல்)

Image
மெய் முறிந்தால் மெய் ( எழுத்தாளர் ரமேஷ் பிரேதனுடன் உரையாடல்) ( சந்திப்பு: ரா. அழகுராஜ் , ஜெ. மோகன் , ஆ. கிரண்குமார் , , ச. தணிகைவேலன் ,                த. சத்தியப் பிரியா, ர. பிரகாஷ்ராஜ் ) ரா. அழகுராஜ்: நீலம் என்ற வண்ணம் தொடக்கத்திலிருந்து உங்கள் எழுத்துகளில் வருகிறது அதற்கு ஏதேனும் தனிப்பட்ட காரணம் இருக்கிறதா ?     கடல் நீலம் , வானம் நீலம் , கடவுள் நீலம் கடவுளுக்கு நிகரான மீட்பர் அம்பேத்கர் நீலம். நீலம் என்பது தொடர்ந்து ஒடுக்கப்பட்ட மற்றும் ஒதுக்கப்பட்ட மக்களின் நிறமாக உள்ளது. நான் இருபது ஆண்டுகளுக்கு முன்பு அம்பேத்கர் பௌத்தத்தைத் தழுவிய நாளைக் கொண்டாட நாக்பூரில் உள்ள தீக்ஷா பூமி சென்றிருந்தேன். அங்கு ஓரடி அல்லது முழங்கை அளவு நீள மார்பளவு சிலை எங்கு பார்த்தாலும் இருந்தன. அந்தச் சிலைகளும் நீல நிறத்தில் இருந்தன. அந்தச் சிலைகள் அம்பேத்கர் போல இல்லை. அவற்றை எப்படி அம்பேத்கர் என்கிறீர்கள் என்று கேட்டால் அவை நீலமாக இருப்பதால் அம்பேத்கர் என்றார்கள். கடல் தொடங்கி வானம் , கடவுள் , அம்பேத்கர் வரை ஒடுக்க...
Read more

தீனன் கவிதைகள்

 தீனன் கவிதைகள் உயிர்ப்பசி இருண்மையின் முட்கள் குதறியெடுத்த புண்களைச் சுமக்கும் குறுகிய மனது  நைந்து கிழிந்த பழந்துணிபோல எலும்புக்கும் தோலுக்கும் உயிர்கொடுக்கிறது  எரிச்சலை சேமித்து  சலிக்கிறதெனக்கு  சலனத்திருந்தே பழகிய அசைவுகள்  செயலின்மைக்குள் அழுகுவதான கொச்சை எண்ணங்கள்   உடல்மேல் ஊரும் புலையான உணர்ச்சிக்குள்  விழிகள் விரிக்க திணறலில் இருக்கும் சுகங்களுக்காக  சுய இரக்கத்தைப் பிழியும்  கற்பனைத் துயரைக் கற்பித்துக்கொள்கிறேன் அழுகையில் அடைக்கும் மூச்சுப் பாதையில்  இரைகிற காதுகள்  ஒலியினில் நிசப்தித்திருக்க  நெற்றியில் துருத்தும் ஒற்றை நரம்பினில்  பின்னந்தலையில் துடிக்கும் இதயத்தில்  கணுக்கால் விரல்களில்  உயிர்ப்பினை நிறுத்தி  சுவரினில் தலையினை மோதிக்கொள்ளும்  தசையின்பத்தின் உச்சியில் பிதற்றிட  ஒரு பிடியவளில் சுருங்கிய உயிரை அசைவுகளின்றி வெறித்துக் கிடந்தேன்    உதடுகள் திறந்தே இருக்கும் புரியாமையின் பாவனை தலையை ஒருபுறமாகத் திருகும் பிரம்மையின் வெறியாய் எச்சில் சிந்தும் மூச்சிறைப்ப...
Read more